Esiński Antoni (1837–1863), powstaniec styczniowy. Ur. się w Warszawie jako syn ubogiego krawca. Owdowiała po nim żona pracą rąk zarabiała na utrzymanie osieroconych dzieci, dwóch córek i syna Antoniego, którego mimo ubóstwa kształciła. Jakoż Antoni ukończył gimnazjum, po czym otrzymał skromną posadę w Najwyższej Izbie Obrachunkowej. Dzięki pilności i swym zdolnościom doszedł w krótkim czasie do stanowiska pomocnika naczelnika wydziału. W okresie manifestacyj, jakkolwiek nie brał czynnego udziału w organizacji, wywierał niemały wpływ na sfery mniej wykształcone, a głównie rzemieślnicze. Zbliżony do Romana Żulińskiego, przyszłego członka Rządu Narod., nauczyciela gimnazjalnego, miewał z nim wykłady popularne w dzielnicach Warszawy, zamieszkałych przez ubogą ludność rękodzielniczą. Z chwilą wybuchu zbrojnego powstania pospieszył w szeregi, porywając ze sobą wielu swoich słuchaczy. Walczył w oddziale Waligórskiego jako dowódca kosynierów, brał udział w nieszczęśliwej wyprawie Wysockiego na Radziwiłłów, gdzie został ranny. W końcu znalazł się w oddziale Rumockiego i w przeprawie za kordon zginął pod Szycami 15 VIII 1863.

Kolumna, Pamiątka dla rodzin polskich cz. II; Zieliński St., Bitwy i potyczki.

Justyn Sokulski